با پدرم و چند تا مرد جوان که درست یادم نیست چندتا بودند و فقط یکی شان را می شناختم که گلچین- معلم کلاس چهارم دبستانم – بود، توی رودخانه ای که زاینده رود اصفهان بود، آبتنی میکردیم. شب بود و آسمان صاف بود و ماه شب چارده می درخشید. فقط ما چند نفر توی آب بودیم، نه بیرون آب، نه توی آب کس دیگری نبود… ■ گاوخونی • جعفر ادامه ...
چرا اینهمه فرق میکند تاریکی با تاریکی؟ چرا تاریکی تهِ گور فرق میکند با تاریکی اتاق؟ … فرق میکند با تاریکی تهِ چاه؟ … فرق میکند با تاریکی زهدان؟… وقتی دایی، با آن دو حفرهی خالی چشمها توی صورتش، برگشت طرف درخت انجیر وسط حیاط طوری برگشت که انگار میبیند. طوری برگشت که من ترسیدم. تو بگو، ” نایی”. چرا تاریکی ازل فرق میکند با تاریکی ابد؟ چرا تاریکی پشت ادامه ...
به کوچه بعدی که پیچیدیم، من حسابی دمغ و پکر بودم و کفرم از دست بابام در اومده بود. و ویرم گرفته بود که سر به سرش بذارم و حرصشو در بیارم و تن و بدنشو بلرزونم. بابام آدم کله شقی بود، انصاف نداشت، حساب هیچی رو نمیکرد، همیشه به فکر خودش بود. تا میتونست راه میرفت، کوچه پس کوچههای خلوتو دوست داشت، در خانههای خالی را میزد، از خیابانهای ادامه ...
بعد از آتش سوزی سلول های انفرادی، مرا با عده ای دیگر ازآنجا بردند. آتش ازتعمیرگاه پشت دیوارها شروع شد و به سرعت همه جا راگرفت. شعله ها از روزنهی نزدیک سقف تو می آمدند و… هنوز بعداز سالها سرم پراست از هیاهوی آن روزها. فریاد کمک و ضجه زن ها زیر گرگر آتش و جیغ های خفه ای که انگار کسی از گلوم میکشید و کم کم زیر دود ادامه ...
در فرودگاه لندن، بر نیمکتی هنوز خوابش نبرده بود که صداهایی شنید، دستی هم به شانه اش خورده بود. دو پاسبان بودند، بلند قد، یکی با تاکی واکی و آن یکی که، دست برشانه اش گذاشته بود، پرسید: اینجا چرا خوابیده ای؟ -منتظر پرواز به برلنم. گذرنامه خواست. دادش. حالا دیگر ایستاده بود، گیج خواب. همان پرسید: تولد؟سالش را گفت، ۱۳۲۶که میشود ۱۹۴۸ . روز و ماه تولد حتی به ادامه ...
در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد. این دردها را نمیشود به کسی اظهار کرد، چون عموما عادت دارند که این دردهای باور نکردنی را جزو اتفاقات و پیشآمدهای نادر و عجیب بشمارند و اگر کسی بگوید یا بنویسد، مردم بر سَبیل عقاید جاری و عقاید خودشان سعی میکنند آن را با لبخند شکاک و تمسخرآمیزتلقی بکنند، زیرا بشر هنوز چاره و ادامه ...
نعش را با همان پتوی سربازی خاک آلوده، پدر و برادر مهندس کیومرث روی شانهشان میکشیدند، و هن و هن کنان میرفتند. مادر پشت سرشان انگار روی آتش پا میگذاشت، تند و تند قدم برمیداشت. و ما عقب تر تقلا میکردیم که به آنها برسیم. پدربزرگ دست مرا محکم گرفته بود و عصایش را زیر بغل گذاشته بود. میدانستم که بی عصا هم می تواند راه برود، یا حتی بدود، ادامه ...
شاکی اصلی در این واقعه مادر سیروس م بود که در دادخواستش می گوید، پسرم از بچگی قدر اسباب و وسائلش را نمی دانست، همیشه چیزهایش را جا میگذاشت و ما را به دردسر می انداخت و ما مجبور می شدیم مثل حالابه دنبال وسائل گمشده اش برویم. ایشان در شرح جزئیات این واقعه اظهار داشته اند که آن شب سیروس روی تختخوابش بخواب رفته بود و وقتی او دیده ادامه ...
دیروز بود که اطاقم را جدا کردند، آیا همان طوری که ناظم وعده داد من حالا بکلی معالجه شده ام و هفته دیگر آزاد خواهم شد؟ آیا ناخوش بوده ام؟ یک سال است، در تمام این مدت هرچه التماس میکردم و کاغذ و قلم میخواستم به من نمی دادند. همیشه پیش خودم گمان می کردم هرساعتی که قلم و کاغذبه دستم بیفتدچقدر چیزها که خواهم نوشت… ولی دیروزبدون اینکه خواسته ادامه ...
کنیزو مرده بود. مریم از مدرسه که به خیابان رسید، مردهای دم عرقفروشی «توکلی »را دید که چادر زنی را که پایش از جوی کنار خیابان بالا آمده بود میکشیدند و از خنده ریسه میرفتند. عرقفروشی کنار خیابانی بود که چند صد متر آن طرفتر از مدرسهء مریم میگذشت. زنگ مدرسه که زده می شد، بچه ها به خیابان می ریختند، زنهای آبادیهای نزدیک هر کدام با زنبیل پراز بازار ادامه ...