صبح بود و خورشید تازه رنگ طلایی را برچین و شکن دریای آرام می درخشاند. در یک مایلی ساحل، قایق ماهیگیری بر آب آرمیده بود و هزاران مرغ دریایی برای دعوت به صبحانه ی دسته جمعی در هوا به پرواز در آ»دند و بر سرتکه های غذا جنگیدند و این آغاز روز پرهیاهوی دیگر بود. اما دورتر از قایق و ساحل، مرغ دریایی جاناتان لیوینگستون تنها با خود تمرین می ادامه ...
واروارا الکسیونای عزیزم دیروز من خیلی خوشحال بودم، یک شادی و سرخوشی وصف ناپذیری وجودم را فراگرفته بود. شا واروارای لجباز من برای اولین بار در زندگی خود از من اطاعت کرد. تقریبا ساعت ۸ شب بود که من از خواب بیدار شدم (عزیزم شما که می دانید من عادت دارم بعد از کار یک ساعت یا بیشتر بخوابم)، یک عدد شمع برداشتم و برگه هایم را مرتب کردم و ادامه ...
خوابش نمی بُرد. بلند شد. خیاری از میوه خوری روی میز برداشت. خواست پوست بکند و بخورد. خوب نمی دید. عینکش را زد، کارد را برداشت. سر و ته خیار را نگاه کرد. گُل ریز و پژمرده ای به سرِ خیار پسبیده بود. به تابلویی که روی کمد بود نگاه کرد. هروقت می خواست خیار بخورد، آن را می دید و لبخند می زد. «زندگی به خیار می ماند، ته ادامه ...
دیگران کتابی از این می ساختند. اما من همه نیرویم را به کار بردم تا سرگذشتی را که اینجا می آورم، از نو در خاطر زنده کنم و همّتم در این میان فرسود… پس، تنها خاطره هایم را خواهم نوشت و اگرچه این خاطره ها در برخی جاها پاره پاره و از هم گسیخته است، از هیچ ابداعی یاری نخواهم جست که به هم وصله زنم یا به هم پیوندشان ادامه ...
گفتم: «امیر به خدایی داری اشتباه می کنیا. حسین پسر خوبیه. فقط یه کم با آدمای عادی فرق داره. مگه خودت بهم نمی گفتی که بهترین دوستته؟! نمی گفتی بهترین نویسنده ی ایرانه؟! مگه خودت دعوتش نمی کردی خونه مون؟! به خدایی پشیمون می شیا.؟» امیر در حالی که با کنترل تلویزیون بازی می کرد و از این کانال به آن کانال می پرید با صدای بلند گفت: «بگم گه ادامه ...
بنا به دلایلی که الان نمی توانم درباره جزئیات آن حرف بزنم، باید به عنوان پیشخدمت در خانهء یکی از مقامات پترزبورگ به نا آرلوف کار می کردم. او سی و پنج سال داشت و گئورگی ایوانیج صدایش می کردند. من به خاطر گرفتن انتقام از پدر آرلوف به خانه او رفته بودم. پدر او یکی از مقامات دولتی معروف بود که بزرگترین دشمن من در رسیدن به اهدافم به ادامه ...
چه طور ممکن است به خاطرات نظم بخشید؟ خوش دارم با صبر وحوصله و از آغاز شروع کنم، همچون بافنده ای در کارگاه نساجی اش، خوش دارم بگویم: «اینجا نقطه ی شروع است، و نه هیچ جای دیگری.» ولی صدها نقطه برای شروع هست چون صدها نام وجود دارد – موانزا، سرنگتی، نونگوه، مولو، ناکورو. صدها نام هست و من در بهترین حالت می توانم با انتخاب یکی از این ادامه ...
چندوقتی هست که من و بابام معروف شده ایم. به جز دوربین مداربسته ی پلیس، یکی هم با موبایل از ما و بقیه فیلم گرفته و گذاشته توی اینترنت. حتا دو سه تا مجله زرد -نمی دانم از کجا- آدرس من را پیدا کرده اند و چندروز پیش ایمیل زدند تا درباره ی تصادف برای شان توضیح بدهم. حالا دیگر به گوش همه بینندگان تلویزیون یا اعضای گروه های چندش ادامه ...
«مگراز روی نعش من رد بشوی» «اینطور حرف نزنید مامان، خیلی سبک است. از شما بعید است. شما که می دانید من تصمیم خودم را گرفته ام و زن او می شودم» «پدرت ناراضی است سودابه. خیلی از دستت ناراحت است» «آخر چرا؟ من که نمی فهمم. خیلی عجیب است ها!یک دختر تحصیلکرده به سن و سال من هنوز نمی تواند برای زندگی خودش تصمیم بگیرد؟ نباید خودش مرد زندگی ادامه ...
در چند میلی جنوب سوله داد، از کنار تپه ای، رودخانه سالیناس، عمیق و سبزرنگ جریان دارد و به دریاچه ای فرو می ریزد. آب آن گرم است، زیرا پیش از آنکه به دریاچه فروریزد، از روی شن های زرد و گرم و از زیر اشعه خورشید می گذرد. یک سوی رودخانه، سراشیب های زرین تپه های پیچاپیچ رو به کوه سرسخت و سنگی گابیلان کشیده شدهاست، اما آن سو ادامه ...
